Archief van januari 2004
Layout
Zo, de layout is redelijk toonbaar en werkt in de meeste browsers. Er zijn nog wat kleine probleempjes met de titelbalk in IE5.0, Opera 6, en Safari (en andere KHTML browsers), maar ik weet niet of ik het de moeite vind om daar nog veel tijd aan te besteden. Als dat u niet bevalt, dan hoor ik het wel. In ieder geval wordt er in de komende tijd nog het nodige aan de site verbeterd, waaronder het toevoegen van een zoekfunctie.
De afwijkende layout van de individuele berichtjes in het archief is mogelijk een groter probleem. Ik denk dat het een goed idee is om het commentaar als gelijkwaardig aan mijn berichtjes te beschouwen en daarom staat het commentaar niet onder het bericht, maar er naast (klik maar op de permalink onderaan dit berichtje om te zien wat ik bedoel). Wat ik me daar niet bij bedacht heb, is dat door de fluïde layout het wel moeilijk wordt om plaatjes in de tekst te plaatsen. Op de indexpagina valt de omvang van plaatjes redelijk af te stemmen op de breedte van de tekstkolom, maar in het individuele archief is zo'n plaatje al gauw te breed voor de tekstkolom. Het leven van een amateur webknutselaar gaat niet over rozen.
07 januari 2004 om 16u29 » geen reacties
Raar moment
Ik heb getwijfeld of dit wel het goede moment is om met dit weblog te beginnen. Is het wel opportuun als ik bezig ben met een onderzoek, onder andere naar Nederlandse homepages en weblogs? Is het niet teveel een verstrengeling zaken die gescheiden moeten blijven? Het moet gezegd worden dat ik goed ben in twijfelen, want ik loop nu al minstens een half jaar met het idee en de naam voor dit Nederlandse weblog rond. Mijn Engelstalige weblog draait al zo lang en heeft een redelijk afstandelijke vorm aangenomen, zodat ik daarbij minder het gevoel heb dat het mijn onderzoek zou kunnen beïnvloeden. Misschien is het ook wel een beetje koudwatervrees om meer van mezelf bloot te geven.
Waarom dan toch begonnen? Een samenloop van omstandigheden. Kort geleden werd mijn Engelstalige weblog door een Amerikaanse student voor een studie-opdracht besproken. Het is geen slechte beoordeling, maar bij het lezen van die analyse werden mij de zwakke punten en zaken waar ik al enige tijd niet helemaal gelukkig meer mee was, wel een stuk duidelijker. Niet al te lang daarna vertelde een weblogger, die ik interviewde voor het onderzoek, dat hij mijn Engelstalige weblog "nog zoekende" vond. Een erg aardige manier om te zeggen dat de lijn en consistentie eigenlijk behoorlijk zoek zijn, wat zonder meer klopt. Dit weblog is geen remedie voor de tekortkomingen van het Engelstalige weblog, dat gaat binnenkort op de schop.
Als de timing van dit weblog raar lijkt, zie het dan maar als participerende observatie, een onderzoekstechniek, die voornamelijk door cultureel antropologen en sociologen wordt gebruikt, waarbij de onderzoeker zo veel mogelijk mee doet aan de dagelijkse bezigheden van diegenen die hij/zij onderzoekt, om zo inzicht te verwerven. Verder schrijf ik hier gewoon wat omdat ik daar zin in heb.
08 januari 2004 om 12u35 » geen reacties
Kijken, kijken
Ouders, ooms, en tantes namen vroeger ook wel eens foto's van mij. Dat was dan meestal op vakanties, verjaardagen, of een uitje zoals de dierentuin. Heel vroeger had mijn vader een spiegelreflexcamera van Russisch plaatstaal. Een Zenith. Boven de lens zat de lichtmeter, verstopt achter een soort melkglazen ruitje. Als je afdrukte dan klapte de spiegel met een voelbare dreun omhoog en ontsloot het ijzeren gordijn van de sluiter zich voor een fractie van een seconde. Later was er geloof ik nog een Olympus OM-10 en nog later een van de eerste Canon EOS modellen met autofocus.
Hoe ouder ik werd hoe meer ik de blik van de camera ging voelen en hoe minder ik me voor het oog van de camera op mijn gemak ging voelen. Soms zag je die foto's wel eens terug, weken of maanden later, op het volgende feestje, of, als het rolletje vol was, thuis aan de keukentafel. Vaak zag je ook niet alle foto's terug, alleen die foto's die goed genoeg gelukt waren om ingeplakt te worden. Soms vond men dat ik er leuk op stond, maar dat vond ik zelf eigenlijk nooit.
Kleine nichtjes van tweeënhalf en vier zijn geweldig om te fotograferen. De camera's van hun ouders, ooms, en tantes zijn klein, stil, snel, en digitaal. Zij hoeven niet meer door de zoeker te kijken, het diafragma te kiezen en de sluitertijd aan te passen zodat het wijzertje van de lichtmeter netjes in het midden van het vakje trilt. Als zij afdrukken dan hoor je op zijn best het gedigitaliseerde geluid van een sluiter dat door de camera wordt afgespeeld om de gebruiker het idee te geven dat de foto is gemaakt. Dat geluidje kun je ook afzetten.
Toch zijn ook de nichtjes zich enorm bewust van de camera's. Het ene moment een en al aandacht met de meest verleidelijke grijns die ze kunnen verzinnen, het volgende moment de camera compleet vergeten en alle aandacht op iets anders gericht. Maar als er geflitst wordt of als ze het digitale klikje van de camera denken te horen, dan komen ze aanrennen, "Kijken! Kijken!" Foto's van henzelf willen de nichtjes meteen op het piepkleine schermpje achter op de camera terug zien. Grote grijnzen en natte vingers op het schermpje als ze zichzelf of een ander herkennen; alle foto's zijn mooi. Foto's zijn instant feedback, niet meer wachten tot het volgende feestje, nu!
Die Zenith moet volgens mij nog wel ergens zijn en mijn doka-spullen heb ik ook nog. Zou je tegenwoordig nog zwart-wit rolletjes en chemicaliën kunnen kopen?
09 januari 2004 om 09u35 » geen reacties
Verzadigd
Er waren veel loggers op de nieuwjaars-weblog-meeting. Op een gegeven moment zat ik naast 10e en die moest nodig even mijn net twee weken oude cameraatje bekijken. Met geoefende vingers flitste ze door de menuutjes heen en mompelde iets van, "Zo, eens even laten zien hoe dat moet..." Mijn foto's zijn sindsdien niet meer zoals ze waren. Nu maakt mijn cameraatje ook van die flitsende, hippe kiekjes als die waar 10e haar site mee vult. De kleuren zijn diep en verzadigd, lampen in de achtergrond trekken woeste kleurbanen door het beeld, en de mensen spetteren van de plaat. Daar kan geen Photoshopfilter tegenop! Terugkijkend op de foto's voel ik me opeens ook hip en happening (in ieder geval voor wat betreft de tweede helft van de fotoserie). Bedankt 10e!
Doe het zelf cursus voor het maken van hippe kiekjes.
Afhankelijk van wat je camera allemaal aan instellingen biedt, is het idee het volgende: zorg voor een lange belichtingstijd gebaseerd op het omgevingslicht, maar gebruik de invulflits om de centrale objecten in beeld goed uit te lichten en als het ware te bevriezen. Voor diegenen met een Ixus: zet de camera op manual en kies de invulflits — dat is het icoontje van het poppetje met een sterretje naast zijn hoofd. Zet via het FUNC. menu de camera op een- of tweederde stop onderbelichten (niet per se nodig, maar ik vind het iets betere kleuren opleveren), kies automatische witbalans, automatische ISO keuze, en zet de "special effects" op "vivid." Wil je extreem lange sluitertijden voor de achtergrond, zet dan via het MENU menu de "long shutter" (dat icoontje met sterretjes en maantje) aan. Verder veel uitproberen wanneer deze instellingen wel en niet goed uitpakken. Houd er rekening mee dat elke nu foto dus geflitst wordt en je soms last hebt van rode oogjes.
12 januari 2004 om 15u38 » geen reacties
Baaldag
Besluiten dat je een baaldag neemt, kun je maar beter zo vroeg mogelijk op de dag doen. Gisteren had ik een baaldag, maar dat bedacht ik me pas na het avondeten. De hele dag had ik een beetje brak zit ploeteren zonder dat er iets noemenswaardigs uit mijn handen kwam. Aan het eind van de middag zat ik nóg naar het scherm te staren en voelde me wat misselijk met zo'n vage zeur in het achterhoofd die maar geen hoofdpijn wil worden.
Eigenlijk had ik dus gewoon om een uur of elf, of nog eerder, moeten besluiten dat het niks meer zou worden en lekker wat anders moeten gaan doen. Dan had ik me aan het eind van de dag ook wel schuldig gevoeld dat er niks was gebeurd, maar dan was ik in ieder geval niet zo lamlendig geweest. Vandaag is het gelukkig een stuk beter, alhoewel ik een hoop koffie nodig blijk te hebben. Van die halfzachte Hollandse winters zijn niet goed voor de mens. Geef mij maar een flink pak sneeuw en vrieskou.
13 januari 2004 om 14u22 » geen reacties
7 punten
Foei, maar 7 punten bij elkaar gescrabbeld. Ik vraag me af of er weblogs zijn met nog minder punten...
13 januari 2004 om 18u22 » geen reacties
Aangespoeld
Vers uit de provincie woonde ik eind 1989, begin 1990 ruim een half jaar in Diemen. Elke dag in de metro naar het centrum van Amsterdam keek ik mijn ogen uit. In de metro vind je werkelijk het meest uitgebreide assortiment mensen dat deze wereld te bieden heeft. Eenmaal een kamer in de stad gevonden, verplaatste ik me nog slechts per fiets en veel van de kleurigheid van Amsterdam Zuidoost ontging me verder. Sinds een tijdje woon ik weer in Zuidoost en zit weer bijna dagelijks in de metro. Vorige week zat ik in een coupé waarin een welhaast surrealistische doorsnee van de mensheid was aangespoeld.
Tegenover me zat een Portugese havenarbeider: gedrongen postuur, een gegroefde kop van basalt met roestige snor, werkbroek, kabeltrui met body-warmer, en, vreemd genoeg, nette leren herenschoenen.
Naast me een tuttig-hippe HBO studente: puntige laarsjes onder een wijd uitlopende spijkerbroek van een duur merk, roze bloesje met puntkraagje, nauwsluitend gewatteerd jack, en L'eau d'Issey op.
Aan de andere kant van het gangpad zaten drie Hindoestaans-Surinaamse jongens, waarschijnlijk broers: twee met het korte, tengere Hindoestaanse postuur, wat grote neus, steil, pikzwart haar, en een van de twee droeg een brilletje met metalen montuur; de andere jongen had duidelijk een flinke scheut Afrikaans-Surinaamse genen en was anderhalf keer zo lang en vier keer zo dik als de andere twee jongens, krulletjes met een flinke scheut olie, en een cd-speler die maar niet in zijn veel te krap zittende jas wilde passen.
Op de bank daarachter een Chinese jongen en meisje: hij met snelle sneakers, breed omgeslagen, gebleekte spijkerbroek, bijpassend spijkerjack, en woest Dragonball Z kapsel; zij met parmantig rode sneakers, strakke, drie-kwart spijkerbroek, leren jasje, en het lange zwarte haar in een paardenstaart.
Achter in de hoek zaten een jongen en meisje elkaar af te likken: zij type gezonde Hollandse meid, met blonde paardestaart, en een grote rugzak bij zich; hij een beetje bolle bierkop met korte stekeltjes, trainingsbroek in zijn sokken gestopt, en een hockeytas bij zich.
Pièce de résistance was toch wel de Antilliaanse vrouw die in het gangpad bleef staan: haar haar rood geverfd en van een glimmende, net niet bijkleurende weave voorzien, een dikke, gewatteerde, beige jas, pumps, en daar tussenin een dunne, beige, stretchbroek in jeans-cut die zo ongelofelijk strak om haar toch stevig gevormde derrière zat, dat je het bloemetjesmotief van haar kanten string er doorheen kon zien.
14 januari 2004 om 17u20 » geen reacties
Plakje
De courgette moest in plakjes in de grillpan.
Hij: Ligt dat ene snijmes met dat zwarte handvat bij jou in het afwaswater?
Zij: Hmm? Je wilt toch altijd dat andere mes dat je zo fijn vindt?
Hij: Ja, maar ik wil nu dit mes, want ik heb even geen zin in dat andere mes.
Zij: Zucht... hier. Dit mes was toch bot?
Hij: Niet meer sinds ik het voor elk gebruik slijp. Het is nu hartstikke scherp.
Zij: Oh...
Hij: Auw! Godverdegodver! Pleister!
Naast de plakjes courgette lag een plakje duim. Die hoefde niet in de grillpan.
19 januari 2004 om 11u44 » geen reacties
Holland America Lijn
George post een nummer van het Holland America Lijn album van Jack Poels en Leon Giesen. Prachtig! Rowwen Hèze, waarvan de Jack Poels de zanger is, vond ik al mooie liedjes maken, en deze samenwerking met Leon Giesen, bassist van Toontje Lager en de maker van de docu over Rowwen Hèze, heeft heel mooi werk opgeleverd.
Ze spelen 20 februari om 23:30 in de Kleine Komedie. Wie gaat mee?
21 januari 2004 om 12u57 » geen reacties
Straf
De bermen en borders worden gesaneerd; bomen gesnoeid, struikjes geveld, gras gemaaid. Eén werkman in fel oranje pak heeft straf. Hij moet doorwerken terwijl de anderen koffie mogen drinken.
22 januari 2004 om 11u10 » geen reacties
Overkill
Voor ik het huis uit kan:
Sleutels? Check!
Portemonnee? Check!
Strippenkaart? Check!
Mobieltje? Check, maar batterij bijna leeg, dus ook de oplader... check!
Camera? Check!
MP3-CD speler? Check!
Reservebatterijen? Check!
Extra CDtje? Check!
Koffie? Check!
Boterhammen? Check!
Aantekeningen, boeken, referentiemateriaal? Check!
Zo... ik kan met een gerust hart 15 minuten in de metro gaan zitten om een dagje te werken.
23 januari 2004 om 10u38 » geen reacties
Een post
"Waarom staat er maar één post op de index van je weblog, waarom niet meerdere onder elkaar?" vroeg Luna. Drie redenen:
1) Rust vanuit design en layout overwegingen. Veel weblogs proppen naar mijn mening veel te veel informatie en links op één pagina, waardoor de aandacht van de lezer alleen maar wordt afgeleid.
2) In het verlengde van punt 1: als een bezoeker hier komt, dan gaat hopelijk alle aandacht naar dat ene postje. Bijkomend voordeel: als er sinds het laatste bezoek geen nieuw postje is verschenen, dan ziet de bezoeker dat ook in één oogopslag.
3) Om mezelf te er aan te herinneren dat je altijd slechts zo goed bent als je laatste post en dat elke post dus goed moet zijn. Geen goedkope opvulling hier: als ik even niks te melden heb, dan zult u het zonder moeten stellen.
25 januari 2004 om 14u29 » 4 reacties
Kiezen
Dilemma: GTA Double Pack of Prince of Persia: Sands of Time voor mijn Xbox?
26 januari 2004 om 14u21 » 1 reactie
Gekozen
In de winkel aangekomen, bleef er weinig van het dilemma over. Prince of Persia was volgens de verkoper nog niet uitgebracht in Nederland en van het GTA Double Pack hadden ze nog precies één exemplaar op de plank liggen. Inpakken en meenemen.
Gisteren een paar uur GTA III en Vice City gespeeld. Vandaag weer. Gaaf!
Voor degenen die niet zo goed ingeleid zijn, GTA is een spel dat volgens het sandbox of wel zandbakprincipe is opgebouwd. De spelwereld bestaat uit een grote stad en binnen die stad kun je je helemaal vrij bewegen. Je bent dus niet veroordeeld tot rondrijden op een vast parcours, je hoeft niet eerst een puzzel op te lossen om de volgende ruimte te kunnen betreden, en je hoeft geen aliens te schieten. Er zijn natuurlijk beperkingen, zo kun je bijvoorbeeld niet ieder gebouw in gaan, maar wel dwars door een park rossen in plaats van met je auto netjes op de weg te blijven. Het spel-element bestaat uit het uitvoeren van opdrachten die je van personages in de stad krijgt en door het uitvoeren van die opdrachten wordt een verhaal verteld. GTA staat voor "grand theft auto" en centraal in het spel staat dat je elke auto (en vele andere voertuigen) in het spel kunt jacken.
Wat zo gaaf is aan dat zandbakprincipe van het spel, is dat het je een enorme vrijheid geeft. Je kunt er voor kiezen om alle opdrachten achter elkaar te gaan uitvoeren, maar je kunt ook lekker een stukje door de stad gaan cruisen. Je kunt een taxi jatten en passagiers gaan rondrijden, maar je kunt ook een ambulance nemen en gewonden gaan vervoeren. Die zijn er voldoende. Als je de rond rijdende en wandelende mensen namelijk niet zelf van hun sokken rijdt, dan zijn er altijd wel andere mobilisten die dat doen. De stad is namelijk redelijk bevolkt en hoewel de "mensen" nogal simpel zijn, reageren ze wel op een aantal dingen die in hun omgeving gebeuren. Het aardige is ook dat de computerbestuurde mensen niet allemaal perfect zijn en bijvoorbeeld ook ongelukken veroorzaken.
Je krijgt, als je eenmaal een beetje opgaat in het spel en de beperkingen van de spelwereld begint te vergeten, echt het idee dat je in de spelwereld zit. Aan de ene kant is de spelwereld van GTA een stuk beperkter dan de spelwerelden van een MUD of een MMORPG zoals bijvoorbeeld Everquest, maar aan de andere kant is de snelheid waarmee alles reageert en het grafische detail wel weer een stuk overtuigender. De spelwereld van dit soort spellen wordt natuurlijk steeds beter. Alles gaat er nog echter uitzien, maar nog belangrijker, nog meer details gaan precies zo werken als je verwacht dat ze zullen werken. Tegelijkertijd blijft het natuurlijk een spelwereld en kun je allerlei dingen doen die je in het dagelijks leven niet zonder gevaar voor eigen leven kunt doen. Onwijs hard rondscheuren in een gestolen auto en hem dumpen als je hem in de prak hebt gereden. Je geld verdienen als onderwereldfiguur en spannende avonturen beleven. Dat maakt het dit soort spelletjes zo aantrekkelijk om te spelen en hoe echter de omgeving, hoe minder je je gezond verstand opzij hoeft te zetten (suspension of disbelief zoals dat zo mooi in het Engels heet) en hoe meer je kunt opgaan in de fictieve werkelijkheid van de spelwereld. Eens kijken wat ik allemaal nog meer als Tommy Vercetti kan beleven...
27 januari 2004 om 23u45 » 2 reacties
Funkify!
Hmm, misschien nog niet helemaal, maar is de layout beter zo?
Twee pretzels voor degene die de videogameverwijzing in dit postje thuis kan brengen!
29 januari 2004 om 09u25 » 2 reacties